اینگلهارت، رونالد؛ نوریس، پیپا. (1387). مقدس و عرفی دین و سیاست در جهان (مترجم: مریم وتر). تهران: انتشارات کویر.
باقری، خسرو. (1389). رویکردها و روشهای پژوهش در فلسفۀ تعلیم وتربیت. تهران: پژوهشکدۀ مطالعات فرهنگی و اجتماعی.
بوبر، مارتین. (1380). کسوف خداوند: مطالعاتی در باب رابطهٔ دین و فلسفه (مترجمان: ابوتراب سهراب و عباس کاشف). تهران: مؤسسۀ نشر فرزان روز.
پیوزی، مایکل. (1379). یورگن هابرماس (مترجم: احمد تدین). تهران: هرمس.
چالمرز، آلن اف. (1392). درآمدی بر مکاتب علمشناسی فلسفی (مترجم: سعید زیباکلام). تهران: انتشارات سمت.
داناسرشت، اکبر. (1348). خلاصۀ افکار سهروردی و ملاصدرا. بیجا: بینا.
زکوی، علیاصغر. (1384). بسیطه الحقیقه از دیدگاه ملاصدرا و منادشناسی لایبنیتز. قم: بوستان کتاب.
رجایی، ملیحه. (1399). تبیین تربیت مبتنی بر گفتوگو با رویکرد اسلامی و نقد و بررسی ساحت تربیت اجتماعی و سیاسی در مبانی نظری سند تحول بنیادین بر مبنای آن (استاد راهنما: طاهره جاویدی کلاته جعفرآبادی). رسالۀ دکتری، دانشگاه فردوسی مشهد، دانشکدۀ علوم تربیتی و روانشناسی، گروه علوم تربیتی.
شیرازی، صدرالدین محمد بن ابراهیم. (1390). ترجمه و شرح مبدأ و معاد (بخش معادشناسی). تهران: دانشگاه قم.
شیرازی، صدرالدین محمد بن ابراهیم. (1381). اسفار الأربعه (محقق و مصحح: احمد احمدی، ج6). تهران: بنیاد حکمت صدرا.
شیرازی، صدرالدین محمد بن ابراهیم. (1368). الحکمة المتعالیة فی الأسفار العقلیة الأربعة (ج1). تهران: دار احیاء التراث. العربی شیرازی، صدرالدین محمد بن ابراهیم. (1382). الشواهد الربوبیه فی المناهج السلوکیه (با اشراف محمد خامنهای، مصحح، محقق و مقدمه: مصطفی محقق داماد). تهران: بنیاد حکمت اسلامی صدرا.
شیرازی، صدرالدین محمد بن ابراهیم. (1363). مفاتیح الغیب (مصحح و مترجم: محمد خواجوی). تهران: مؤسسۀ مطالعات و تحقیقات فرهنگی.
صادق زاده قمصری، ابراهیم؛ طلایی، علیرضا؛ صالحی متعهد، زهرا. (1393) .گفتگوی تربیتی و اصول و روشهای آن: واکاوی گفتگوهای تربیتی قرآن. پژوهش در مسائل تعلیم وتربیت اسلامی. 22(25). صص119-141.
صدرعاملی، فاطمه. (1400). گفتوگو از اندیشه تا عمل. تهران: شرکت سهامی انتشار.
فرامرز قراملکی، احد. (1388). روششناسی فلسفۀ ملاصدرا. تهران: بنیاد حکمت اسلامی.
فینلیسون، جیمز گوردن. (1395). درآمدی بر هابرماس (مترجمان: هاشم آقابیگپوری و جلیل سحابی). تهران: جامعهشناسان.
قاضیمرادی، حسن. (1401). شوق گفتوگو و گستردگی فرهنگ تکگویی در میان ایرانیان. تهران: اختران.
لطفیزاده، اکرم؛ نوروزی، رضاعلی؛ و محمدی چابکی، رضا. (1404). مبانی و اصول تربیت عقلانی بر مبنای عقلانیت. اندیشههای نوین تربیتی، 21(77)، صص 103‑114. https://doi.org/10.22051/jontoe.2022.38361.3461
مسعودی، جهانگیر. (1394). گفتوگوی توافقی یا دیالکتیک هرمنوتیکال میان عقل و دین «دیدگاهی نو در نسبت میان عقل و دین».
پژوهشنامۀ فلسفۀ دین،
13(26)، صص 178‑198. https://doi.org/
10.30497/prr.2016.1765
مشکوهالدینی، عبدالحسین. (1361). نظری به فلسفۀ صدرالدین شیرازی. تهران: نشرآگاه.
مصباحیان، حسین. (1398). مدرنیته و دیگریِ آن (مواجهۀ انتقادی با تفسیرهای هابرماس از مدرنیته بهمثابۀ پروژهای ناتمام). تهران: نشر آگه.
مطهری، مرتضی. (1373). مقالات فلسفی. قم: حکمت.
منصوری خواجه لنگی ، مسلم . (1391). مبانی، اصول، روشها، آسیب ها و موانع گفت و گو در قرآن (استاد راهنما: محمد نجفی، حسنعلی بختیار نصرآبادی). پایان نامه کارشناسی ارشد، دانشگاه اصفهان، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی.
نصر، سید حسین. (1382). صدرالمتألهین شیرازی و حکمت متعالیه (مترجم: حسین سوزنچی). تهران: نشر سهروردی.
هابرماس، یورگن. (1380). بحران مشروعیت، تئوری دولت سرمایهداری مدرن (مترجم: جهانگیر معینی). تهران: گام نو.
هابرماس، یورگن. (1399). متون فلسفی؛ پنج رهیافت برای عقل ارتباطی (مترجم: عسگر قهرمانپور). تهران: نشر جوینده.
هابرماس، یورگن. (1384). نظریۀ کنش ارتباطی (مترجم: کمال پولادی، ج2). تهران: مؤسسۀ انتشاراتی روزنامۀ ایران.
هابرماس، یورگن. (1380). جهانیشدن و آیندۀ دموکراسی (مترجم: کمال پولادی). تهران: نشر مرکز.
هابرماس، یورگن. (1392). دگرگونی ساختاری حوزۀ عمومی (کاوشی در باب جامعۀ بورژوایی) (مترجم: جمال محمدی). تهران: نشر نقد افکار.
Bohm, D. (2003). On dialogue (L. Nichol, Ed.). London & New York: Routledge. (Original work published 1996(
Gadamer, H. G. (2004). Truth and method (J. Weinsheimer & D. G. Marshall, Trans., 2nd rev. ed.). London & New York: Continuum. (Original work published 1975)
Habermas, J. (2006). The theory of communicative Action: Cambridge CB2 1UR, UK: Polity Press.
Jovanoski, A., & Sharlamanov, K. (2021). Jurgen Habermas and his contribution to the theory of deliberative democracy. American International Journal of Social Science Research, 7(1), pp. 36‑47.
Kazepides, T. (2012). Education as dialogue: Its prerequisites and its enemies. McGill Journal of Education / Revue des sciences de l'éducation de McGill, 46, pp. 171‑175.
Kents, M. L. (2017). Principles of dialogue and the history of dialogic theory in public relation. Beijing, China: Peking University Press. https://www.researchgate.net/ publication/318509024.
Lane, A., & Kent, M. L. (2018). Dialogic engagement (K. A. Johnston & M. Taylor, Eds.). The handbook of communication engagement, pp. 61–72. Hoboken, NJ: John Wiley & Sons.
https://doi.org/10.1002/9781119167600.ch5
Susen, S. (2018). Jürgen Habermas: Between democratic deliberation and deliberative democracy (S. Halmari & T. Virtanen, Eds.). The Routledge handbook of language and politics, pp. 43‑66. Abingdon, UK: Routledge
Urquhart, L., Brown, L., Duncanson, K., Roberts, K., & Fisher, K. (2020). A dialogical approach to understand perspectives of an Aboriginal wellbeing program: An extension of Habermas’ theory of communicative action. International
Journal of Qualitative Methods, 19, pp. 1-10. Article 1609406920957495.
https://doi.org/10.1177/1609406920957495