* قرآن کریم
ایزدخواه، محمدابراهیم. (1379). نظریۀ متعالیبودن زبان قرآن. صحیفۀ مبین، 8(22)، ص 84-101.
برقی، احمد بن محمد خالد. (1416ق). المحاسن (ج1). تهران: دار الکتب الإسلامیه.
بلخی، ابوالحسن مقاتل بن سلیمان. (1423ق). تفسیر مقاتل بن سلیمان (ج2). بیروت: دار إحیاء التراث العربی.
بیضاوی، عبدالله بن عمر. (1418ق). أنوار التنزیل و أسرار التأویل (ج5). بیروت: دار احیاء التراث العربی.
پترسون، مایکل؛ هاسکر، ویلیام؛ رایشناخ، بروس؛ و بازینجر، دیوید. (1379). عقل و اعتقاد دینی (مترجم: احمد نراقی، ابراهیم سلطانی). تهران: طرح نو.
ترابیان، محمدرضا. (1398). نقد و بررسی نظریۀ سمبلیکبودن زبان قرآن (استاد راهنما: علی غضنفری). پایان نامۀ کارشناسی ارشد. دانشگاه تهران، دانشکدۀ علوم و معارف قرآن کریم.
تیلیش، پال. (1375). معنی و توجیه نمادهای دینی (مترجم: امیرعباس علیزمانی). معرفت، 5(19)، صص 38‑43.
حر عاملی، حسن، (1414ق). وسائل الشیعه. بیروت: دار احیاء التراث العربی.
حسینی، سید ابوالقاسم. (۱۳۷۷). مبانی هنری قصههای قرآن. تهران: مرکز پژوهشهای اسلامی صدا و سیما.
حکمت، علیاصغر. (1382). امثال القرآن. تهران: نشر پرسش.
خلفالله، محمداحمد. (1999م). الفن القصصی فی القرآن الکریم (تحلیل: خلیل عبدالکریم، چاپ چهارم). بیروت: انتشارات العربی.
دهخدا، علیاکبر. (1373). لغتنامه (ج4). تهران: انتشارات دانشگاه تهران.
رادفر، ابوالقاسم. (1368). فرهنگ بلاغی - ادبی (ج1). تهران: انتشارات تهران.
راغب اصفهانی، حسین بن محمد. (1412ق). المفردات فی غریب القرآن. دمشق: دارالعلم، الدار الشاتیه.
رشید رضا، محمد. (1393ق). تفسیر المنار (ج1). بیروت: دارالمعرفه.
زارعزاده، آرزو؛ عباسی، بابک؛ و دارابی، علیرضا. (1401). شأن شناختی قصص قرآن در زبانِ دین، از منظر علامه طباطبایی. مطالعات قرآنی، 13(52)، صص 49‑64.
https://doi.org/10.30495/qsf.2023.1929675.2534
زمخشری، محمود. (1415ق). تفسیر کشاف (ج1، 2 و 4، چاپ دوم). قم: نشر البلاغه.
ساجدی، ابوالفضل. (1385). زبان دین و قرآن (چاپ دوم). قم: انتشارات مؤسسۀ پژوهشی امام خمینی&.
سالاری راد، معصومه. (1400). نقد نظریۀ عرفیبودن زبان قرآن با تأکید بر دیدگاه خاص علامه طباطبایی. پژوهشنامۀ تفسیر و زبان قرآن، 10(19)، صص 27‑42.
https://doi.org/QURAN-2110-3037(R1)
سجودی، فرزان. (1382). نشانهشناسی کاربردی. تهران: نشر قصه.
سعیدی روشن، محمدباقر. (1383). تحلیل زبان قرآن و روششناسی فهم آن (چاپ دوم). قم: پژوهشگاه فرهنگ و اندیشۀ اسلامی.
سید قطب، سید بن قطب بن ابراهیم شاذلی. (1412ق). فی ظلال القرآن (ج1، 3). بیروت: دارالشروق.
سیوطی، جلالالدین، (1365ق). تفسیر در المنثور (ج4). بیروت: دارالمعرفة.
شریعتی، علی. (1370). انسان و اسلام (ج2، چاپ دوم).تهران: قلم.
صفوی، کورش. (1379). درآمدی بر معنیشناسی. تهران: پژوهشگاه فرهنگ و هنر اسلامی.
طباطبایی، محمدحسین. (1417ق). تفسیر المیزان (ج1، 8، 13، 14، 17). بیروت: مؤسسة الأعلمی للمطبوعات.
طبرسی، فضل بن حسن. (1402ق). ترجمۀ مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم: سید ابراهیم میرباقری، ج4) تهران: انتشارات فراهانی.
طبری، محمد بن جریر. (1422ق). جامع البیان (ج1، چاپ اول). بیروت: دارهجر.
طوسی، محمد بن حسن. (1409ق). التبیان فی تفسیر القرآن (ج5). بیروت: دار احیاء التراث العربی.
عباسی، ولیالله. (1386). نقد و بررسی نظریۀ نمادین در باب زبان وحی. الهیات و حقوق، 7(25)، صص 141‑164
علیزمانی، امیرعباس. (1377). رابطۀ علم و دین در مغرب زمین. کیهان اندیشه، 14(82). صص 161‑187.
عنایتی راد، محمدجواد. (1376). زبانشناسی دین در نگاه المیزان. پژوهشهای قرآنی، 3(9 و 10)، صص 28‑53. 10.22081/ https://doi.org/jqr.1997.22502
غروی نائینی، نهله؛ فروزانفر، عبدالله. (1380). دیدگاه مفسران در حقیقی یا تخیلی بودن داستانهای قرآن کریم. مدرس علوم انسانی، 9(20)، صص 71‑86.
غضنفری، علی. (1435ق). التکرار فی القرآن (چاپ اول). تهران: دانشگاه علوم و فنون
قرآن.
فخر رازی. (1415ق). تفسیرکبیر (مفاتیح الغیب) (ج30، چاپ دوم). بیروت: دارالفکر.
قادری، نصرالله. (1384). ادراک روح صدف عشق. صحنه، 7(41)، صص 8‑12.
قبادی، حسینعلی. (1377). تأملی در شناخت مرزهای تمثیل و نماد. مدرس علوم انسانی، 6(9)، صص 13‑26.
قدردان قراملکی، محمدحسن. (1381). زبان قرآن از منظر علامه طباطبایی. قبسات، 7(25)، صص 65‑78.
قرشی، سید علیاکبر. (1371). قاموس قرآن (ج6). تهران: دار الکتب الإسلامیه.
مجتهد شبستری، محمد. (1379). پرواز در ابرهای ندانستن. کیان، 10(52). صص 12‑17
مجلسی، محمدباقر. (1403). بحارالأنوار (ج2، چاپ دوم). بیروت: مؤسسۀ الوفا.
مدرسی، محمدتقی. (1377). تفسیر هدایت (مترجم: احمد آرام، ج12). مشهد: بنیاد پژوهشهای اسلامی آستان قدس رضوی.
مصباح یزدی، محمدتقی. (1367). معارف قرآن. قم: انتشارات در راه حق.
مصباح یزدی، محمدتقی؛ لگنهاوسن، محمد. (1375). میزگرد زبان دین. معرفت، 5(19)، صص 8‑18.
مطهری، مرتضی. (1368). سیری در سیرۀ نبوی (چاپ ششم). قم: صدرا.
مطهری، مرتضی. (1377). آشنایی با قرآن (ج4، چاپ سوم). قم: صدرا.
معین، محمد. (1360). فرهنگ معین (ج3). تهران: امیرکبیر.
مکارم شیرازی، ناصر. (1374). تفسیر نمونه (ج16). تهران: دار الکتب الإسلامیه.
موسوی اردبیلی، سید عبدالکریم. (1375). مشکل ما در فهم قرآن. نامۀ مفید، 2(8)، صص 4‑24.
نقیبزاده، محمد. (1385). قصص قرآن در آیینۀ واقعنمایی. معرفت، 15(107). صص 66‑75.
نیلساز، نصرت؛ حاجیخانی، علی؛ و جلیلیان، سعید. (1394). معناشناسی زبان قرآن از دیدگاه علامه طباطبایی در تفسیر البیان فی الموافقة بین الحدیث و القرآن. پژوهشنامۀ معارف قرآنی، 7(21)، صص 143‑161.
هندی، سر سید احمدخان. (1332). تفسیرالقرآن و هو الهدی و الفرقان (مترجم: محمدتقی فخر داعی، ج1). تهران: علمی.
Laforgue, R. & Allendy. R. (1924). La psychanalyse et les nevroses. Paris: Payot.
Macquarrie, J. (1967). God talk: An examination of the language and logic of theology. London: SCM Press.
Random House Reference / RH Disney Staff. (1999). Webster dictionary computer file. USA : Random House Reference / Random House Information Group.
)