احمدی، بابک. (۱۳۷۸). ساختار و تأویل متن. تهران: نشر مرکز.
بهرامی، محمد. (۱۳۷۹). هرمنوتیک هرش و دانش تفسیر. پژوهشهای قرآنی، 6(21-22).
ترمذی، محمد بن عیسی. (۱۹۷۵م). سنن ترمذی (چاپ دوم). مصر: شرکة مکتبة و مطبعة البابی الحلبی.
چالمرز، آلن. (۱۳۹۲). چیستی علم (مترجم: سعید زیبا کلام). تهران: انتشارات سمت.
سبحانی، جعفر. (۱۳۸۱). پلورالیزم دینی یا کثرت گرایی. قم: مؤسسه امام صادق(ع).
سپهوند، عزتالله. (۱۳۹۱). هرمنوتیک، ادبیات، گفتگو با متن. تهران: انتشارات علم.
صادقی، هادی. (۱۳۹۶). تحلیل تطبیقی تفسیر هرش و دیدگاههای علامه طباطبایی (استاد راهنما؟). رسالۀ دکتری، دانشگاه ادیان و مذاهب، دانشکدۀ ادیان.
طباطبایی، محمدحسین. (۱۳۷۱). المیزان فی تفسیر القرآن (ج1، 2، ۳، 5، چاپ دوم). قم: نشر اسماعیلیان.
طباطبایی، محمدحسین. (۱۳۸۸). قرآن در اسلام (چاپ سوم). قم: مؤسسه بوستان کتاب.
طباطبایی، محمدحسین. (۱۳۹۰). اصول فلسفه و روش رئالیسم. تهران: صدرا.
طباطبایی، محمدحسین. (بیتا). حاشیة الکفایة(ج1). قم: بنیاد علمی و فکری علامه طباطبایی.
مجلسی، محمدباقر. (۱۴۰۳). بحارالأنوار (ج1، چاپ دوم). بیروت: مؤسسۀ الوفاء.
مطهری، مرتضی. (۱۳۷۴). مجموعه آثار(ج9). تهران: صدرا.
واعظی، احمد. (۱۳۸۰). درآمدی بر هرمنوتیک. تهران: پژوهشگاه فرهنگ و اندیشۀ اسلامی.
واعظی، احمد. (۱۴۰۳). درآمدی بر هرمنوتیک. قم: پژوهشگاه فرهنگ و اندیشۀ اسلامی.
واعظی، احمد. (۱۴۰۴). نظریۀ تفسیر متن. قم: پژوهشگاه فرهنگ و اندیشۀ اسلامی.
هوی، کورنز دیوید. (۱۳۸۵). حلقۀ انتقادی (مترجم: مراد فرهادپور). تهران: انتشارات روشنگران.
Edward, C. (1998). Routledge Encyclopedia of Philosophy (Vol. 4). London: Routledge.
Grondin, J. (1995). Sources of Hermeneutics. New York: State University of New York Press.
Heidegger, M. (1962). Being and Time. Oxford: Basil Blackwell.
Hirsch, E. D. (1967). Validity in Interpretation. New Haven & London: Yale University Press.
Hirsch, E. D. (1976). The Aims of Interpretation. Chicago: University of Chicago Press.
Mueller-Vollmer, K. (1986). The Hermeneutics Reader (Vol. 1). Oxford: Basil Blackwell.
Palmer, R. (1969). Hermeneutics. Evanston: Northwestern University Press.